هفت عضو اوپکپلاس سهمیه سپتامبر را ۱۸۸ هزار بشکه در روز نسبت به اوت بالا بردند و به ۳۱٫۰۱ میلیون بشکه رساندند. این پایان تدریجی کاهش داوطلبانهٔ ۱٫۶۵ میلیون بشکهای است. نشست بعدی ۶ سپتامبر است.
روی کاغذ عرضه بیشتر یعنی فشار نزولی روی قیمت. در عمل بخشی از بشکه بهخاطر ریسک هرمز به بازار نمیرسد. سهمیهٔ کاغذی با نفت بارگیریشده یکی نیست.
برای بودجه و بنزین ایران دو لبه دارد. اگر تنگه بازتر شود و سهمیهٔ عربستان و روسیه بیاید، قیمت جهانی میتواند پایین بیاید و درآمد نفتی ریالی با دلار گران جبران نشود. اگر درگیری بماند، سهمیهٔ بیشتر فقط روی بیانیه میماند و بیمه و تخفیف نفت ایران بالا میماند.
معاملهگر داخلی باید نشست ۶ سپتامبر را با خبر مین و پهپاد در آبراه با هم بخواند. یکی بدون دیگری گمراهکننده است.